martanho

Тийна лаьтта Iаьржа буьйса,
Седа лачкъий мархано.
Йохош буьйса хьан тийналла,
Вота етта догIано.

Хьо ганза хийла хан, аса генахь яьхьна,
Гаре хьо сатуьйсуш, дай баьхна мохк.
Хьо ларбеш хийла хьан къонахий эгна,
ГIайгIано сан дагчохь гIаттина дохк.

Iуьйренца лар лоьхуш
Суьйренца ладоьгIуш
Хийрачу цу махкахь
Синтеман Iаьцкъ боцуш
Баьргийн нур гIелделла
Ойланаш тишъелла
Даймехке сатуьйсуш
Хийла хан дIаяьлла…

Как время мчится разными тонами,
Печатая оставленные дни.
И складывая будто бы томами,
Года прошедшие оставив позади.
Так жизнь течет как будто бы рекою,
Мечты надежды наши впереди...

Корехул дIахьаьжчи, го суна тийна,
Дохделла, хазделла аьхкенан де.
Сенъелла, юкъйелла аренаш го суна,
ХIетте а, сан даг чохь, ца йогу цIе.

Идут года.. И мир, суров и нежен,
Всё так же полон и добра и зла.
И руки, и лицо твоё — всё те же,
Да только голова белым — бела.
Но и меня не пощадило время,
Утратой лучших дней не обошло...

Нохчийн къам, ахь лайнарг,
Лайна къам дуй те!?
Хьа санна къонахий,
Кхин къаьмнийн буй те!?
Къаьмнаш цу Дала зуьйш,
Хьо билггал къастий те!?
Хьан меттиг эхартахь,
Шатайпа хир юй те!?

Доккхачу дуьненахь парг1ато лоьхуш,
Ойланаш яржийчи, гаттоно къуьйлуш,
Х1ора а тилвелла некъахо хилла,
Мел дезарх, дуьне хьо..
Цхьа а тхох хьан да ца хилла..

Нохчийчоь! Цу озо моссалгIа гIаттий хьо?!
МоссалгIа, алахьа, хьан наной белхий цо,
МоссалгIа мостIагIчо хьан кIентий хIаллак бо?!
Хьан ярташ, моссалгIа, ягайо мостагIчо!?

Чечня моя, тоскуя о тебе,
Живу в стране чужой мне и далекой.
Поверь что мысли вечно о тебе,
Я эту грусть храню в душе глубокой.
Но почему, я задаюсь вопросом,
Ты каждый раз несчастной снишься мне?

В ночи угрюмые, без сна
Сидит, рыдает мать одна.
Собака лает у ворот,
Течет со звоном ручеек.
Затихли все в своих домах,
Лишь месяц ясно освещает,
Ту грусть, что ночь с собой несет...

Сегодня утром я, проснулась,
От шума бомб и самолетов.
Хотя должна была проснуться,
От нежных материнских слов...

Сан дахар, стенца аса ала,
Хьо дуста, я тарде-те?
Йийца хьайн 1алашо, дала..?
Г1аддайна хьийза со, нисъйе…

Хьомечу мартана лерина.

Сан дагчохь, уггаре, хьоме ю даима,
Хьалха март, сатуьйсу ас хьоьга даггара,
Хьан екхна суьйрене, кхиинчу х1усаме,
Охьадоьду мартано ловзочу тулг1ене.

Сан къам хьо ца доьхна
Я цкъа а, духур дац,
Хьо дохо ницкъ болуш,
Кхоьллина кхин къам дац.

Х1ай зама! Хьайн къайле йийцахьа соьга?!
Стенга, сел сихъелла, йоьду-те хьо?!
Некъаца каетташ, карара йохуш,
Жималла, къоналла, ахь хьайца хьо.

дера гуьйре!

Аренаш тейина, суьйренаш шелйина,
Гуьйрено човхийна, аьхке хьо къахкийна,
Гуьйрено куьйгал деш, шен низам хоттийна,
Ахь хаза сенйина, аренаш якъийна!

просто моя фантазия!

Бывают разными соседи,
Бывают разными друзья,
Но поселиться в одном теле,
Двум разным лицам, так нельзя.

и всё же все мы смертны!

Однажды в страхе размышляя
О грозной тайне умиранья
Смерть Человек к себе позвал -
Он вечной жизни возжелал.